Tussen 1946 en 1951 reden op de Maaslijn nog stoomtreinen (meestal series 3500 / 3900/6300). De wagens in de reizigersdienst waren echter zeer oud en versleten. In 1951 kwam daarin enige verbetering. Er verschenen fabrieksnieuwe, luxe wagons in de treinen, de zgn 'Bolkoppen' ('Plan D'). Indien zij voorkwamen, dan altijd in combinatie met oudere wagens - dus geen treinen die exclusief uit Bolkoppen bestonden. Lang duurde de inzet van de Bolkoppen niet. In 1952 nam de Maaslijn afscheid van de stoomtractie - en daarmee ook van 'getrokken' treinen waarin de Bolkoppen voorkwamen.

In de jaren '70 keerden de Bolkoppen bij hoge uitzondering terug in de reizigersdienst, maar dan in 'trek-duwtreinen'; dus tussen twee locomotieven in. Dit kwam soms - maar dan ook heel soms! - voor in tijden van materieelschaarste door bijv. reparaties aan de Plan U. De tractie van de trek-duwtreinen kon twee x 2200 zijn, maar ook een 2200 voorop en een 2400 achterop.
Bij trek-duwtreinen werd normaliter een verwarmingswagen toegevoegd, want de series 2200 en 2400 konden de wagens niet verwarmen. Op de Maaslijn kwamen die verwarmingswagens niet voor omdat die trek-duwtreinen in de zomermaanden reden.

Een andere uitzondering waren de Lourdestreinen. Tot 1979 reed een, soms twee keer per jaar een Lourdestrein via de Maaslijn. Gestopt werd met zekerheid te Cuijk en te Venray; zekerheid over andere halteplaatsen is niet te krijgen. Het waren zeer lange treinen, in de jaren '50 en '60 bestaande uit Bolkoppen; later werden het wagens van de Franse spoorwegen. Organisatorisch gaf de rit via de Maaslijn echter te veel problemen; de treinen waren stukken langer dan de perrons! Daardoor besloot NS om vanaf 1979 de Lourdestreinen eerst vanaf Venlo te laten rijden; kort daarop werd dit gewijzigd in Roermond.